Zoals jullie gewend zijn van mij, kan ik heel openhartige verhalen schrijven over mijn eigen leven. Voor mij persoonlijk is dat een manier om het van me af te schrijven en vooral om andere mensen te inspireren en evt. te helpen die met dezelfde struggles te maken hebben. De reacties die ik heb gekregen zijn echt NIET normaal. Mensen die via via via bij terecht zijn gekomen en die aangeven dat mijn verhalen zo herkenbaar zijn, dat ze er echt oprecht steun uit halen. Super! Echt! en DAAR doe ik het voor! Ik ben het kwijt…..anderen pikken het op als steun of tip….win, win!

Bij alles wat ik post op social media, bedenk ik van te voren of ik het wel of niet moet plaatsen en waarom juist wel of niet. Is het geen overkill? Worden mensen niet Justmeiself-moe? Kom ik niet over alsof ik continue in “the picture” wil staan? En toch probeer ik dat zoveel mogelijk los te laten. IK post wat IK wil en wat anderen daar van denken…….jammer dan! Als ze het niet willen lezen, lezen ze het toch gewoon niet. Maar elke persoon die er bij gebaat bleek te zijn is voor mij waardevol! En het geeft mijzelf een heel goed gevoel! En iedereen moet zelf weten wat hij wel of niet deelt met de buitenwereld!

Toch krijg ik ooit opmerkingen die me echt wel aan het denken zetten! Soms zeggen mensen dat ze zouden willen dat ze het zo makkelijk van zich af konden schrijven, maar dit echt niet kunnen. En dat ze zouden willen dat andere mensen wisten van hun situatie (net zoals die van mij) omdat dat alles een stuk makkelijker maakt! Mensen begrijpen alles beter als er open kaart wordt gespeeld. Maar in een heleboel situaties KAN er geen openheid over gegeven worden omdat het gevoelig ligt, je er anderen mee kwetst of omdat je jezelf er misschien wel voor schaamt. Dat besef ik me maar al te goed!

Ik krijg vaak de opmerking van mensen dat ze het zo knap vinden, de weg die ik de afgelopen jaren heb bewandeld en ik moet zeggen dat ik dat oprecht ook van mezelf vind en dat ik daar mega trots op ben, maar ik zou het zo fijn vinden als we er allemaal even bij stil staan dat er een HELEBOEL mensen zijn die nog een VEEL moelijkere weg bewandelen, maar dan in de anonimiteit. Die in een situatie zitten die niet bespreekbaar is maar waar ze wel mee moeten handelen of dealen. Waar je aan de buitenkant echt niet aan kunt zien wat er stiekem allemaal gaande is!

Ik heb juist heel veel bewondering voor deze mensen en ik kwam een afbeelding tegen op pinterest die de spijker op z’n kop sloeg:

Dat wou ik gewoon even kwijt! Want eenieder van jullie heeft in zijn of haar omgeving mensen waarvoor het bovenstaande voor geldt! En steek ze een hart onder de riem. Besef ook dat er heel veel mensen zijn waar jijzelf al een oordeel over hebt misschien omdat die persoon zichzelf op een bepaalde manier heeft gedragen. Je weet NOOIT wat er achter een bepaalde houding of masker zit, probeer hier ALTIJD eerst aan te denken!

Laat dit een hart onder de riem zijn voor mensen die zichzelf hierin herkennen!!! Deel m op je tijdlijn als je ook graag zo iemand een hart onder riem steekt zonder dat je namen hoeft te noemen!x

Fijne zaterdag

Tja omdat ik ALLE plannen die ik maak het liefst gisteren nog realiseer, past deze actie ook op en top bij mij. De hele tijd aankondigen dat je maandag 12 Januari open gaat en dan toch gewoon een dag eerder heel impulsief je webshop online gooien!!!!

Goed werk heeft tijd nodig…….dat weet ik! En ik ga ook altijd voor kwaliteit in plaats van impulsiviteit…… Maar klaar is klaar toch??? Het heeft me de nodige uurtjes achter m’n laptopje gekost. Zoveel zelfs dat je een paar dagen geleden niet mijn huis had binnen moeten komen omdat je waarschijnlijk jezelf een weg zou moeten banen door de was. (Ja de was is mijn grote valkuil…..we zien er altijd netjes uit vind ik zelf, maar ik ben echt heeeeeeel slecht in was vouwen en opruimen dus binnen no time is het bij ons boven een soort van himalaya gebergte van gewassen was….. En eens in de zoveel tijd heb ik een bui dat ik dat gebergte met de grond gelijk ga maken, maar helaas zijn die buien niet zeer frequent.)

Het feit dat ik mijn strijkijzer gewoon “kwijt” bleek te zijn toen ik Meis haar “srijkkralen-prinses” moest strijken zegt genoeg…..

Ook hebben de kinderen de afgelopen tijd iets te veel schermtijd gehad, zodat ik dan lekker door kon werken. Niet dat ze dat erg vonden, integendeel, maar daar gaat vanaf nu toch wel weer ietsje meer de rem op.

Verder heb ik ook nog de vervelende eigenschap dat ik nogal graag “stapeltjes”maak en in plaats van die stapeltjes op te ruimen, verplaats ik ze. Met het gevolg dat er ook op de benedenverdieping een soort van Franse Alpen aan het ontstaan is. Gelukkig heb ik een moeder, die als hobby “organizen”heeft. Ze heeft ook vaak meer “last” van het ontstane gebergte hier in huis dan wijzelf en moet ze zichzelf vaak inhouden om het niet op te gaan ruimen of om er toch niet eventjes een opmerking over te maken. Tot gisteren……ze belde op dat ze me graag wilde helpen om mijn “kantoor”(voormalige speelkamer) op orde te maken en mijn was bij wilde werken, zodat ik rustig met mijn nieuwe bedrijfje kon starten. Als soort van “cadeau” voor het starten van mijn nieuwe bedrijfje.

Nou ik heb het geweten, we hebben als een dolle geruimd gisteren en heel hard gewerkt! Doordat de kids bij de andere opa en oma mochten gaan spelen, konden we ook non-stop vooruit. En het resultaat mag er zijn!!! Ik heb gewoon een echt kantoor/atelier aan huis waar ik mensen en kinderen kan ontvangen. Nou dat is het beste cadeau wat ik had kunnen krijgen!!! Ik ben blij met het overzicht en zie door de bomen het bos weer! Tnx Tnx Tnx. Nu nog op zoek naar een mooie tafel en krukjes en wat doen aan de styling, maar wat een rust en overzicht! Echt fijn! :

                

Na een hele dag flink sjouwen, gingen we gisterenavond gezellig met de vriendinnen naar Gooische vrouwen 2…….. Mijn god wat had ik die film overschat zeg…. Maar het was gewoon fijn om weer eens een keertje met z’n allen wat te ondernemen want eigenlijk doen we dat veel te weinig! Daarna nog gezellig wat wezen drinken in Someren. En toen ik een aantal vriendinnen thuis af ging zetten, konden we het niet laten om toch nog ff bij cafe die 2 aan te meren. Wat was het daar druk en leuk zeg. Het leuke vond ik dat er meiden waren (die ik niet kende) en die tegen mij zeiden;”Heej, ben jij niet van dat leuke blog????” Haha das toch cool 😉

Ook waren er een aantal jongens, waar ik het niet direct van zou verwachten, die me aanspraken op het feit dat ze heel graag lazen wat ik schreef en dat ze daar respect voor hadden. Ik vond het zo grappig, gezien het feit dat deze twintigers niet bepaald tot de doelgroep behoren. Leuk om zulke reacties te krijgen van mensen waar je het niet van verwacht!

Kortom, het is heel erg fijn om waardering te krijgen voor wat je doet. Maar bovenal is het fijn dat ik bezig ben met iets wat ik echt graag doe! Een webshop heb ik altijd al van gedroomd en kinderen (en ouders) coachen op het gebied van zelfvertrouwen ook. En langzaamaan begint die droom werkelijkheid te worden! Nogmaals tnx voor alle leuke reacties. En tnx voor iedereen die op welke manier ook, hulp heeft geboden om me te helpen deze droom te verwezenlijken.

Op het moment is mijn webshop online gegaan en dat is best een dingetje hoor….. Dat is met alle nieuwe dingen natuurlijk. Dus ik zou zeggen neem gerust een kijkje en geef please feedback als je tips hebt ter verbetering of wanneer je tegen dingen aan loopt. Stuur me dan gewoon een mailtje want daar kan ik alleen maar van leren!!

En dan nu over tot de orde van de dag….. Het konijnenhok…….is misschien ook wel prettig als je daar de bodem weer gewoon van kunt zien……;) Het meeste werk zit erop nu, dus nu weer meer aandacht voor alle andere dingen!!

Fijne zondag!!!!

xx

De wereld is in rouw. De vrijheid van meningsuiting is in het hart geraakt….. De gebeurtenissen in Parijs, zijn met geen pen te beschrijven. Het is NIET te bevatten, dat mensen ZO ver kunnen gaan voor het geloof.

Wij volwassen mensen kunnen dit niet bevatten, maar wat dacht je van onze kinderen??? Het is de hele dag in de media. Je kunt geen tv of radio aan zetten en er komt nieuws over Parijs. Logisch, normaal en begrijpelijk natuurlijk. Maar anderzijds zou je graag even struisvogel willen spelen. Met je kop in het zand en gewoon net doen of het er niet is…. Maar zo werkt het natuurlijk niet.

Ik zat vandaag al te denken….. HOE ga ik dit in “Jip en Janneke-taal ” aan Just uitleggen, als hij er naar vraagt? Er bestaat namelijk geen Jip en Janneke-taal voor zulke gruweldaden. Dan maar hopen dat hij er niks van meekrijgt…..hij is pas 6 dus die kans is aanwezig. Maar helaas was dit laatste een soort van wishful thinking want na het eten kwam Denis naar mij toe: “Suus, Just vraagt of er een heel leger dood is gegaan want zoiets had hij gehoord op de radio ?” “HOE vertellen we dit hem?” en eerlijk gezegd had ik even geen gepast antwoord klaar. Waar we het allebei over eens waren, was dat we het hem wel goed uit moesten proberen te leggen, maar zo min mogelijk beladen, dus Denis ging een poging wagen.

Hij gaf als voorbeeld supporters van 2 voetbalclubs die elkaar ook stomme dingen aan deden, alleen omdat ze allebei voor een andere voetbalclub waren. En dat het zo dan min of meer ook gaat bij mensen die allebei in een andere god geloven. Uiteraard heel duidelijk benadrukken dat het maar een paar supporters zijn, die tot zulke vervelende dingen in staat zijn, maar dat de meeste supporters hun club heel erg aanmoedigen terwijl ze ook respect hebben voor andere clubs……..

Ik vond het zo’n goede uitleg van Denis en Just leek het ook te begrijpen op die manier!

Toen ik m zojuist in bed had gelegd kwam hij er toch nog even op terug (ik had niet anders verwacht). “Mama, misschien waren het wel dezelfde mensen als bij de MH17”  euuuuuuuuh   “Ja Just, dat zou kunnen” zei ik, “maar ga nu maar lekker slapen”. Vervolgens riep hij me weer naar boven en zei hij “Mama, als mensen liever in een andere god geloven, kunnen ze dat toch ook gewoon zeggen, dan hoeven ze toch geen mensen te gaan vermoorden, dat snap ik ECHT niet!”

En ik maar zoeken naar een Jip en Janneke uitleg……….. *zucht*

Ik moest gelijk denken aan de onderstaande quote:

Tja ik had verwacht dat ik nu met een gigantische knoop in mijn maag dit blog zou gaan schrijven, maar dat is niet zo! We hebben zojuist Meis weggebracht om voor de 1e keer te gaan oefenen op de basisschool en ik moet heel eerlijk zeggen dat ik er gewoon geen last van heb.

Oke, ik heb niet goed geslapen dat niet, maar dat kan er ook mee te maken hebben dat Meis zelf niet kon slapen en dus besloot te gaan “pendelen” tussen haar kamertje en die van ons. En dat Just echt schreeuwde van de groeipijnen in zijn benen. Uiteindelijk heb ik ze allebei bij ons in bed gelegd (Ja ik weet dat je daar EIGENLIJK niet aan moet beginnen, maar op een gegeven moment doe je er ALLES aan om toch een aantal uren nachtrust te krijgen) . Resultaat: 2 snurkende, draaiende en schoppende kids die WEL sliepen en wijzelf halfwakker. Maar we weten inmiddels dat wanneer er iets spannends op het programma staat, dat ze bij ons echt behoefte hebben aan geborgenheid. En daar wordt vast wel eens misbruik van gemaakt, maar het is prettig om te weten dat het een fase is.

Maar even terug naar het naar school brengen…..

Dat was bij Just wel anders, die startte na de vakantie met 10 andere nieuwe kinderen en moest al meteen zijn plekje veroveren in zo’n mega-grote kring. Hij ging ook meteen voor de “echtes” de hele week. Daarbij kwam ook nog, dat ikzelf totaal niet lekker in mijn vel zat, de school nog totaal onbekend voor mij was en er gewoon een compleet nieuw tijdperk aanbrak voor mezelf. In een klap was ik naast Juf (toen nog) ook “moeder” van school. Ik was er zelf nog helemaal niet klaar voor.

Vandaag waren er al groepjes gemaakt waar de kleuters tijdens de inloop aan een werkje mogen beginnen. Hun naamkaartje staat op het planbord en zo kunnen ze precies zien wat ze mogen gaan doen. FIJN STRUCTUUR! Als steun en toeverlaat had Meis “koos konijn”meegenomen. Een beetje onwennig stapte ze de klas binnen, maar omdat ze de enige was die “nieuw” was, werd ze met open armen ontvangen door haar nieuwe klasgenootjes en had de juf alle tijd voor haar. (wat een verschil…..) Het feit dat ik de juffen inmiddels ken en daar het volste vertrouwen in heb, scheelt ook enorm veel. Als de kinderen zo in groepjes aan het werk gaan, lijkt de klas ook minder groot. Het feit dat Meis als 31e kindje instroomt is natuurlijk te belachelijk voor woorden, maar goed, die discussie zal ik hier niet wederom gaan voeren. Dan is het prettig dat ze binnen die mega grote groep, in een klein groepje kan beginnen. Als juf kon ik al niet wennen aan en kring met 31 stoeltjes, kun je nagaan hoe dat voor kinderen eruit moet zien.

Het starten met een werkje aan de tafel is Meis ook al gewend vanuit de peuterspeelzaal dus dat gaf haar een stukje rust.

 

Haar vriendje Stijn kwam al heel trots binnen en ging voor haar staan en zei “hoi Meis” (en dan op een manier waarmee hij wou zeggen, ik weet alles hier al en ik ga ervoor zorgen dat ik je vandaag wegwijs maak). Meis moest er zelfs een beetje om lachen. Daarna kwam haar vriendinnetje Demi van de peuterspeelzaal al heel enthousiast naar haar toe, dus ze hoeft niet bang te zijn dat ze vandaag alleen zal zijn. (of bedoel ik eigenlijk dat IK niet bang hoef te zijn dat Meis alleen is in die grote groep?????)

Ik weet uit ervaring dat het gewoon het beste is om snel te vertrekken en niet te lang te blijven hangen. Dus Denis en ik gaven haar een kus, negeerde haar pruillip en gingen vlug naar buiten. Uiteraard heb ik nog stiekem door het raam gekeken en zag dat ze lekker zat te puzzelen. Wat een verademing.

Ik zou liegen als ik niet MEGA benieuwd ben hoe het gegaan is en heel blij ben dat ik haar om kwart voor 12 weer op mag gaan halen, maar deze start voelt ZOVEEL fijner dan bij Just. Het wordt met een aantal keer oefenen langzaam opgebouwd en dat vind ik vooral voor mezelf heel prettig! Ik verwacht dat hierdoor de dag dat ze ECHT naar school gaat minder beladen zal zijn voor mezelf, maar ik zal niet te vroeg juichen.

Voor mijn gevoel is Meis na vandaag in EEN keer peuter-af. Dag peutertijd, hallo kleutertijd! Tis goed zo….. Ik heb zoveel plannen waar ik mee bezig ben en waar ik me dadelijk  helemaal op kan gaan richten. Als ik er niet te veel over nadenk dat voor mij de baby/peutertijd definitief een deur is die dicht gaat en nooit meer open gaat……… dan gaat het vrij aardig met mij!!!

Maar nu eerst koffie!!!!

xxx

tja zo aan het eind van 2014 is iedereen bezig om de balans op te maken van het afgelopen jaar. Daarnaast gaat iedereen nadenken over wat hun goede voornemens zijn in 2015.

Ik niet….. ik maak geen goede voornemens en waarom niet? Omdat ze toch nooit zo lopen als je jezelf voorgenomen hebt en het dus alleen maar tegen zal vallen. Daarnaast kun je je nog van alles voornemen, maar wanneer je alles op je af laat komen, gebeuren er veel mooiere dingen! Op het moment dat ik dit zit te typen heb ik al ruim een week last van een sluimerend griepvirus wat niet echt doorzet, maar ook niet echt minder wordt. De energie om überhaupt IETS te doen is dan sowieso een heel stuk minder.

Natuurlijk heb ik wel een aantal grote doelen die ik “ergens” in 2015 wil behalen, maar mocht dat niet lukken is er geen man over boord. Het is gewoon voor mezelf een uitdaging om naar toe te werken en waar ikzelf veel voldoening uit haal. Zo gaat mijn nieuwe webshop half januari online!!!! Ga ik het coachen steeds meer vormgeven. En “last but not least” heb ik zojuist besloten dat ik de opleiding tot kindertolk wil gaan volgen (www.presentchild.com) die in het najaar van 2015 zal starten. Eerst eens kijken of ik aangenomen wordt en aan alle toelatingscriteria voldoe, maar dat is van latere zorg. Er komt nog een keer een blogje met duidelijke uitleg want heel veel mensen heeft het idee bij het woord “kindertolk”, dat je een soort van kinderfluisteraar wordt. Nee hoor, dit is wat er letterlijk omschreven staat op de site van presentchild:

“Als kindertolk werk je vooral met de ouders. Je wordt geen kinderfluisteraar zoals Ogilvie. Je wordt een kindertolk die methodisch werkt met taal. Je komt terecht in een pluriforme beroepsgroep van post-HBO hulpverleners die streven naar kwaliteit in hun dienstverlening, erkenning en vergoeding van de methode.”

Het lijkt mij gruwelijk leerzaam en interessant en hoop echt dat ik toegelaten ga worden…… *fingerscrossed*

Ik noem het bewust geen goede voornemens, maar gewoon doelen die ik graag zou willen halen. Alsof je ook een lijstje met “slechte” voornemens gaat maken. Zie je het al voor je?    Juist dat bedoel ik, ALLES wat je jezelf voorneemt om te doen is goed!  En dat hoef je echt niet op 31 December op een rijtje te hebben, het mag ook gewoon van dag tot dag.

Dat is het voordeel van doelen, die kun je bijstellen. Voornemens niet, toch? Althans ik heb nooit gehoord dat iemand z’n goede voornemens bij heeft gesteld!

En dan nog, kun je NOG zoveel doelen en voornemens maken als je wilt, je moet elke dag toch weer bekijken wat die dag voor jou brengen zal.

Afgelopen week is weer pijnlijk duidelijk geworden dat een heel mooi jaar heel erg triest kan eindigen voor een heleboel families. “As we speak” is een vriend van ons afscheid aan het nemen van zijn neefje van 13 die bij een noodlottig ongeval om het leven kwam en gaan we morgen naar de kerk om hem te steunen bij het afscheid van zijn vader, die op kerstavond ook nog overleden is. Zulke dingen zijn gewoon NIET menselijk te noemen. En waarschijnlijk zou ik normaal gesproken hier een heel verhaal kunnen typen over HOE geweldig mijn afgelopen jaar is geweest in 2014, maar daar heb ik op dit moment helemaal geen zin in! Het is goed om stil te staan bij wat je hebt op zo’n moment, maar het is in mijn ogen op dit moment belangrijker om stil te staan bij wat mensen niet meer hebben.

Toch wil ik iedereen het allerbeste wensen in 2015 en :

Tja zo blog je 2 weken niet en dan weer 2 keer binnen 1 week…..een kwestie van inspiratie en van Tijd. Nou moet ik zeggen dat ik meestal direct tijd probeer te maken als ik inspiratie heb, anders blijft het in mijn hoofd zitten maar wordt het de dag erna lang niet zo vanuit m’n gevoel geschreven. Zo ook op dit moment… Het is de hoogste tijd om mijn huis een beetje op orde te brengen, de stapel was weg te werken en alles weer netjes te maken, dit is de afgelopen periode redelijk op een laag pitje komen te staan omdat ik op het moment zo veel mogelijk bezig ben met het werken aan mijn nieuwe webshop en inhoud van de website. Maar toch stellen we de huishoudelijke taken nog maar even uit. Ik heb zojuist namelijk Meis voor de allerlaatste keer naar de peuterspeelzaal gebracht. Na de kerstvakantie gaat ze al oefenen op de basisschool en 21 januari wordt ze al 4 jaar en gaat ze voor de echtes ELKE dag naar school *slik*.

De decembermaand is sowieso al echt een maand van terugblikken op de tijd die geweest is, en daar komt het woordje TIJD weer voor de dag. Voor mensen die niet lekker in hun vel zitten, kan de beladen decembermaand niet snel genoeg voorbij zijn terwijl anderen niet kunnen wachten tot het eindelijk kerst is en daar echt naar uit kijken.

Vandaag is voor mij ook zo’n momentje dat er een fase afgesloten wordt. Mijn kleine Meis is ook peuter-af na vandaag. En dat niet alleen, na vandaag is sowieso het hele baby/peutertijdperk voor mij verleden tijd. Raar idee. Er gaat een deur dicht, maar tegelijkertijd gaat er ook een deur open. De deur met tijd voor mezelf.

De zwangerschap van Meis was zeer beladen en onzeker, hij kon voor mij niet snel genoeg gaan, zodat ik met eigen ogen kon zien dat ze niks aan de “klap” tijdens deze periode had overgehouden. Toen het eenmaal zover was en er een prachtig mooi meisje geboren werd, kon ik er niet blij mee zijn. Ik stortte min of meer in maar moest toch door met 2 kleine kinderen, maar HOE ging ik dat in hemelsnaam doen? Ik kon in die periode niet eens voor mezelf zorgen, laat staan voor een peuter en een baby. Toch heb ik het met hulp van allemaal lieven mensen om me heen gedaan. In die periode kon de tijd mij niet snel genoeg gaan…. “Kon ze maar kruipen, kon ze maar lopen, kon ze maar praten zodat ze kon zeggen wat er was……enz” Het benauwde me dat zo’n klein  wezentje afhankelijk was van mij. Ik had rust nodig en dat was er simpelweg niet. Als iemand zei:, “Suus het heeft TIJD nodig, maar je gaat jezelf echt beter voelen!” Op zo’n moment dacht ik: “jaja, maar WANNEER dan in hemelsnaam?” voor mijn gevoel leek er namelijk geen eind te komen aan deze beroerde periode. Ik weet dat ik in die periode uitkeek naar de tijd dat ze allebei op school zouden zitten, omdat ik dan gewoon de hele dag in bed zou kunnen liggen wanneer ik dat zou willen. Maar op het moment dat Just naar school ging, piepte ik wel anders, MAN wat heb ik daar buikpijn van gehad. Op dat moment realiseerde ik me dat de tijd toch veel sneller was gegaan dan ik zelf besefte en dat ik gewoon ruim 1,5 jaar van hem  “gemist” had. Nou ja…. “gemist” is misschien overdreven, maar het was wel een periode van overleven en op de automatische piloot handelen. Als ik foto’s terugkeek van het 1e jaar van Meis kon ik me daar amper iets van herinneren. Hier heb ik me vaak schuldig over gevoeld, maar weet nu heel goed dat ik er echt niks aan kon doen.

Vanaf het moment dat ik besloot om te stoppen op school was Meis bijna 3 jaar. Ik heb heel bewust de TIJD genomen om aan mezelf te werken en om in dat jaar zoveel mogelijk bewust te gaan genieten van de tijd die ze nog thuis was. En dat hebben we gedaan! Wat een waardevolle periode was dat zeg. Daar ben ik heel dankbaar voor. De tijd van vlak na haar geboorte is niet meer in te halen, maar voor m’n gevoel heb ik het voor mezelf wel goed gemaakt. Ik kan me geen mooier, liever en vrolijker meisje wensen dan onze eigen kleine Meis, met al haar streken en boze buien aan toe.

Nu gaan we dadelijk haar afscheid vieren op de peuterspeelzaal. En kan ik oprecht zeggen dat tijd vele wonden heelt! De ene keer gaat het snel, de andere keer wat trager. Maar gun jezelf de tijd wanneer je jezelf rot voelt, ook al kan ie op dat moment niet snel genoeg gaan, het wordt een keertje beter.

Vandaag is zo’n dag dat ik de tijd graag even stil zou willen zetten, gewoon omdat ik dan voor altijd een kleine Meis bij mij thuis zou hebben. Maar het is goed zo, kleine MEISjes worden groot en dat hoort ook zo. Soms is het tijd om los te laten… bij Just was ik daar nog niet aan toe, maar als ik zie hoe graag hij naar school gaat en wat voor leuke dingen het met zich mee brengt, weet ik dat het nu ook prima is. Lieve Meis, je bent precies goed zo! En gelukkig hebben we dadelijk nog lekker 2 weken kerstvakantie en nog 2 weken de tijd om echt te gaan wennen!

Dit verhaal hoort misschien eerder in het boek van Ikke, omdat het een persoonlijk verhaal is, maar ik heb ervoor gekozen om het te delen omdat ik dat op de een of andere manier prettig vind. En niet omdat ik er reacties op verwacht, helemaal niet, maar ik heb de afgelopen jaren ook veel gehad aan verhalen van anderen waarin ik mezelf herkende…..Dus misschien kan ik met mijn verhaal andere mensen een beetje helpen.

En nu vlug toch maar even stofzuigen…….voordat we naar de peuterspeelzaal gaan!

xxx

Voor velen zal het gewoon “ff” een handtekeningetje zetten zijn bij de KVK maar voor mij niet! Voor mij is vandaag een droom, waar ik tot een jaar geleden nog niet eens over na kon denken, werkelijkheid geworden! Ik ben trotse eigenaar geworden van mijn eigen bedrijfje “justmeiself”.

Het begon allemaal met een zware (lees HELE zware) tijd die in juli 2010 begon, met een traumatische gebeurtenis, daaropvolgend een postnatale depressie, allerlei lichamelijke en psychische klachten resulterend in paniekaanvallen met als klapper op de vuurpijl een angststoornis als toetje!

Een tijd waarvan ik op sommige momenten dacht dat hij nooit voorbij zou gaan. Ik heb me er tegen verzet, heb er tegen gevochten, maar het enige wat echt heeft geholpen is het over me heen laten komen en accepteren dat het niet anders was op dat moment(heeft 2 jaar geduurd)! Vanaf het moment dat ik hier toe in staat was, ging het langzaam bergopwaarts! En ben ik heel erg dankbaar, zonder iemand te kort te willen doen, voor mijn ouders en schoonouders, zus en schoonbroer, schoonbroer en schoonzus, lieve vrienden (Erg bijzonder om te ervaren dat vrienden die in afstand ver weg wonen, qua gevoel veel dichterbij zijn gekomen), familie, collega’s van de Gerardusschool, psycholoog Joost van de Moosdijk, Hanneke Jeronimus van het #OKC-Asten en natuurlijk mijn eigen lieve Denis Just en Meis dat ze ondanks mijn labiele humeur, me accepteerde zoals ik op dat moment was en zijn blijven geloven in feit dat het nog ooit goed zou komen!

Ondanks dat ik me rijk rekende dat ik omgeven werd door lieve mensen, heb ik me echt heel eenzaam gevoeld! Want hoe goed iedereen het ook bedoelde…..ik moest het toch zelf doen! Dankzij de Mindfulness training heb ik geleerd dat je op sommige momenten Niks anders hoeft te doen als alleen ademhalen! (just breathe). En het verwerken van dingen heeft tijd nodig en er staat geen periode voor, hoe lang dat moet duren!

Maar dat was toen en nu is nu! Door deze levenservaring heb ik wel echt ontzettend veel geleerd en heb ik een nog sterkere drang om mijn passie achterna te gaan! In het afgelopen jaar dat ik gestopt ben met mijn werk als leerkracht heb ik veel nagedacht over wat ik echt zou willen. Ik ben erachter gekomen dat schrijven me niet onaardig af gaat en dat ik hiermee, veel belangrijker nog, mensen kan bereiken, inspireren en blijkbaar zelfs soms kan helpen.

Er heerst nog altijd een taboe op psychische klachten, maar dit houden we zelf in stand. Uit schaamte wordt er vaak niet over gepraat en komen mensen niet op de juiste plek terecht wat betreft zorg! Nou, ik heb ervoor gekozen om heel openhartig over bepaalde dingen te zijn, om zo het taboe een beetje te doorbreken en om hopelijk een voorbeeld te kunnen zijn voor anderen die zichzelf eenzaam voelen in hun verdriet.

Ik heb precies geleerd wat stress met je lichaam doet en wat er op momenten van angstsituaties met je hersenen gebeurt….het mooie daarvan is dat het zodanig te trainen is, dat je er minder last van hebt! Ik heb het zelf ervaren en ik sta te popelen om mijn kennis en ervaring over te dragen op kinderen (en hun ouders evt.) Er staan nog enkele trainingen op het programma om mezelf nog meer te specialiseren (zoals nieuwetijdse kindercoaching), en dan kan ik met al mijn kennis en ervaring vooruit!

Daarnaast blijft mijn passie voor creatieve dingetjes. Dus een soort van miniwebshop met toepasselijke artikelen die echt “justmeiself” zijn, wil ik ook gaan voortzetten helemaal na mijn bezoekje aan flavourites afgelopen zaterdag. En als laatste wil ik blijven bloggen…… Dit alles wordt tzt in een compleet nieuw jasje gegoten!

Kortom…….een hele boel redenen om vandaag naar de Kamer van Koophandel te gaan! Het voelde echt symbolisch als een soort van start van nieuwe periode! Waarmee ik volop aan de slag kan gaan wanneer Meis in januari naar school gaat (*slik*)

In plaats van heel trots “even” een handtekening te zetten, kreeg ik me daar toch een vragenvuur door een mevrouw die me duidelijk niet serieus nam! Ze gaf nadrukkelijk aan dat we niet moesten denken dat je jezelf in kan schrijven voor de Kvk omdat je dan recht hebt op een Makro-pasje…… Nee je moest toch wel echt een concreet plan hebben!  Dit was 1 van de ongeveer 20 opmerkingen die ik naar mijn hoofd geslingerd kreeg. En hoogsensitief als ik ben, kon ik het niet laten om de opmerking te plaatsen : ” nou, wat een enorm fijn gesprek dit!” De mevrouw keek me aan alsof ze water zag branden, maar bond toen in! Als klapper op de vuurpijl moest ik melden WAT voor soort producten ik wou gaan verkopen via de webshop. Mijn antwoord daarop was: ” ja gewoon producten die ik nog ga ontwikkelen, maar waarvan ik nu nog niet precies weet hoe en wat!” FOUT hoe kon ik dit toch zeggen, want meteen kreeg ik terug : ” Producten, producten???? kunt u IETS specifieker zijn mevrouw? een boeing 747 is namelijk OOK een product”! Ok…..”kinderproducten dan….” maar ook dat was niet goed: “kinderproducten??? dat doet me denken aan speelgoed, dat zul je vast niet bedoelen!”. Ik weet niet eens meer wat we uiteindelijk ingevuld hadden….. de informatie drong niet meer tot me door….m’n brein haakte af (*flop*voor insiders) op dat moment!

Maarrrrrrrr uiteindelijk is het goed gekomen en tadaaaaaaa daar zit ik:

En ben ik vandaag officieel “ondernemer” geworden ! (want ook op de vraag aan mevrouw of ik een ZZP-er of freelancer was? kwam het antwoord dat deze termen gewoon bedacht zijn door mensen zelf en dat het dus gewoon “ondernemer” moet zijn)

De komende tijd ga ik dus met alle bovenstaande dingen aan de slag, zodat ik hopelijk ergens in februari echt zelfstandig aan het werk kan gaan! Dus als het wat rustiger is op justmeiself.com , komt dat omdat ik achter de schermen hard aan het werk ben!!! Maar uiteraard houd ik jullie op de hoogte van alle ontwikkelingen! Tnx voor jullie support

Lieve groetjes,

Goedemorgen…….. Gelukkig mag ik goedeMORGEN zeggen want van het moment dat ik wakker gemaakt werd door Just was het nog goedeNACHT! Jawel….. het was 5.45 vandaag! joe-hoe SINTERKLAASTIJD

Nou moet ik zeggen dat het hier altijd wel vroege vogels zijn, maar dit is toch wel echt een beetje overdreven vind ik! Ik ben ook de enige in dit gezin dat duidelijk een avondmens en ab-so-luut GEEN ochtendmens is. Ach ja… in de loop der jaren ben ik 7.00 uur wel als “uitslapen” gaan zien. Als ik wakker word en ik zie 7.00 op de wekker, doe ik nog net geen vreugdedansje naast mijn bed. Tja je leert andere dingen waarderen hè….

Maar goed….. Om 5.45 zat meneertje dus al aan zijn Lidl-kleurplaat te kleuren die ze gisteren allebei aan de kassa hadden gekregen. Prima, draai ik me nog een keer om en “fingers-crossed” dat Meis nog even doorslaapt, aangezien ze naar de peuterspeelzaal moet en echt uitgeslapen moet zijn om dit niet op een “drama” uit te laten lopen. Helaas…. om 5.55 klinkt er vanuit beneden “MAMAAAAAAAAA IK KAN GEEN SCHAAR VINDUUUUUUUUUH” en nog geen minuut later hoor ik getrepel op de overloop en tadaaaaaaa jawel hoor daar staat Meis aan mijn bed met de mededeling: “ik wil echt niet naar school!” Ook goedemorgen Meis….

Vervolgens gaat ze ook naar beneden en zitten ze “gezellig” om 6 uur aan de kleurplaat van de lidl….onder supervisie van mij natuurlijk want als ze allebei zo’n kort lontje hebben, moet ik nog al eens ingrijpen.

Ik ben dus op de achtergrond dit blog aan het typen. En weet je….ik vind het ook wel iets hebben. Ik vind Sinterklaastijd echt helemaal geweldig en realiseer me dat het maar een paar jaar is dat ze het echt bewust en “gelovig” meemaken. Ons huis wordt dan ook getransformeerd in een pietenparadijs met Leeshoek, inpakhoek, verkleedhoek, bouwhoek (in de speelkamer dan) en allerlei versieringen. (heb ik overgehouden aan mijn werk als kleuterjuf, helemaal geweldig vond ik deze periode).

Het leuke is dat Just nu in groep 3 zit en al simpele boekjes kan lezen! Vorig jaar had ik …. euh Sinterklaas een heel leuk boekje op de kop getikt! Precies op het niveau van groep 3. Superleuk! Just heeft gisteren voor het slapen gaan voorgelezen voor Meis:

Ook ben ik groot fan van het #Sinterklaasjournaal, echt geweldig hoe ze een draai geven aan de hele pietendiscussie die voor volwassenen echt ontzettend grappig is en voor kinderen heel normaal! Bij Just riep het gisteren wel hele andere vragen op, want WAAR zijn de pieten gebleven die van boord zijn gegaan? Volgens hem zou Pietje Paniek dat namelijk nooit doen omdat hij dat niet zou durven!

Tijdens onze vakantie in Kos zagen wij midden in het centrum een “opvangplek” voor bootvluchtelingen die via Turkije binnen zijn gekomen. Echt onmenselijk om te zien! In de hitte lagen allemaal mensen en kinderen op matjes op de grond, uitkijkende op de toeristische haven van Kos waar de grootste jachten lagen die je je maar kon bedenken. En er passeerden per dag honderden toeristen die het allemaal heel goed hebben. Mijn maag draaide ervan, verschrikkelijk!!! Het riep bij de kinderen vragen op, dus hebben we kort uitgelegd hoe deze mensen hier kwamen.

Je voelt m natuurlijk al aankomen, Just is bang dat de pieten hetzelfde gaat overkomen als deze bootvluchtelingen. (en dan denk je dat de hele pietendiscussie “zware kost” is) Maar gelukkig konden we er een draai aan geven dat hij het snel vergeten was (hopen we).

Als Just naar school is, heeft Meis het rijk alleen en gisteren maakte ze daar dankbaar gebruik van. Zonder dat haar broer de regie in handen heeft (omdat HIJ wel al kan lezen en schrijven) zat ze lekker een half uur boekjes te “lezen” in de leeshoek.

En in moet zeggen dat ik er ook van geniet dat het boek “nog 1 nachtje slapen” van Jacques Vriens weer uit de kast kan! Daar heb ik mooie herinneringen aan. Juf Eri las daar namelijk al uit voor toen wij zelf nog kleuter waren. En wij vonden Wouter en Mieke net zo leuk als de kinderen nu.

Dus wat er ook verandert aan de kleur van Zwarte Piet, de charme van de eeuwen oude traditie verandert niet!

Sinterklaastijd is voor alle ouders van jonge kinderen en zelfs voor opa’s en oma’s een groot déjà vue! Een groot toneelstuk waar iedereen al jaren aan mee doet! Het zijn 2 weken in het jaar en dat maakt het ook zo leuk en bijzonder! Ik zal de komende weken nog wel vaker bloggen over deze periode want ik hou ervan! Ik neem de uren slaaptekort en korte lontjes van de kids voor lief! En probeer ondertussen de spanning van heel veel dingen af te halen! (misschien schrijf ik daar nog wel een nieuw blogje over) maar nu eerst:

Die hangt bij mij standaard aan de muur en hoe vroeg het ook is! Het blijft een goede reminder!

Fijne dag!