Alles wordt anders als je er met je eigen gevoel in zit…..

Ik krijg regelmatig de opmerking : “jij zult wel precies weten hoe je de problemen bij je eigen kinderen moet oplossen!”  Dit wordt dan vaak gebaseerd op het feit dat ik jaren voor de klas heb gestaan en dat ik momenteel kinderen begeleid die bijvoorbeeld faalangstig zijn, die weinig zelfvertrouwen hebben, hooggevoelig zijn, enz enz.

Bij andermans kinderen……….weet ik idd vaak heel goed hoe ik ze zou kunnen begeleiden of ze kan helpen hun problemen op te lossen. Maar bij mijn eigen kinderen werkt dat toch net even anders.

Ook mijn kinderen zoeken mijn grenzen op en gaan daar echt wel eens over heen. Ook mijn kinderen maken me ooit onzeker of ik het allemaal wel goed doe. Ook mijn kinderen zijn wel eens moeilijk te doorgronden. Ook mijn kinderen zorgen ervoor dat ik me zorgen maak. Ook mijn kinderen zorgen ervoor dat ik verdrietig wordt wanneer ik zie dat ze met zichzelf worstelen. En zo kan ik nog wel 20 dingen opnoemen, waar ik bij mijn kinderen net zo goed als elke andere ouder tegenaan loop!

Kortom, ik snap andere ouders ENORM goed! Maar DE rede waarom ik het bij andere kinderen heel goed weet en bij mijn eigen kinderen soms helemaal niet, is dat ik er bij mijn eigen kinderen met mijn eigen gevoel in zit.

En tuurlijk, wanneer ik met andermans kinderen werk, leg ik ook mijn hele ziel en zaligheid erin en ga er voor 100% voor, maar uiteindelijk blijven het kinderen van een ander.

De meest gehoorde opmerking van ouders die op intake komen voor hun kind is: “ik probeer er alles aan te doen, maar ik kan niet genoeg doordringen en het lukt niet om de negatieve “flow” waar mijn kind nu in zit, te doorbreken”

En DAT komt omdat jouw gevoel als ouder totaal verweven zit met het gevoel van je kind. En als je er ZO met je gevoel in zit, is het erg lastig om je kind te helpen. Het kan dan heel erg nuttig zijn om de hulp in te schakelen of om tips te vragen bij iemand die er helemaal “buiten” staat. Als je er met je eigen gevoel in zit, vertroebeld jouw kijk op het geheel en dat beïnvloed  heel de situatie.

Het feit dat jij als ouder, jouw kind het aller aller beste kent, staat hier los van. Daar is in mijn ogen geen twijfel over mogelijk, maar soms kan het heel zinvol zijn om je zorg te delen zodat jij het een stukje “los” kunt laten en de focus ook ergens anders op kunt leggen. Je moet het niet zien als falen maar juist als kracht wanneer je aan durft te geven dat het je even zelf niet lukt zoals je dat zou willen. En geloof mij…………ELKE ouder kent dat gevoel, ook al zou je dat in eerste instantie van sommigen niet verwachten. Maar zelfs al werken mensen elke dag met kinderen, thuis is het toch anders.

* Als een kraamverzorgster zelf een kindje krijgt, gaat ze ook regelmatig luisteren op het kamertje of ze haar baby nog hoort ademen. Vraagt ze zichzelf ook af of haar kindje het wel warm genoeg heeft. Terwijl ze het in het gezin waar ze werkt de kraamvrouw vast zegt dat ze op haar gevoel moet vertrouwen.

* Als een verloskundige zelf zwanger is, wil ze ook de bevestiging van een echo of er echt een baby groeit in haar buik. En wil ze ook naar het ziekenhuis als ze het kindje niet genoeg voelt bewegen. Terwijl ze regelmatig zegt tegen andere ouders dat ze zichzelf niet druk moeten maken.

* Als een pedagogisch medewerker van een kinderdagverblijf ouders kan geruststellen dat het  gedrag van hun kunt een “fase” is die echt bij de leeftijd van hun kind past, maakt ze zichzelf toch zorgen wanneer haar eigen kind datzelfde gedrag thuis vertoont.

En zo kun je natuurlijk nog een heleboel voorbeelden opnoemen die heeeeeel herkenbaar zullen zijn. Allemaal situaties van professionals die het op hun werk allemaal perfect weten en echt anderen kunnen helpen, maar die thuis ooit heel onzeker worden bij de ontwikkeling van hun eigen kinderen. Dit alles omdat dan je eigen gevoel om de hoek komt!

Alles wordt anders als je er met je eigen gevoel in zit………

En weet je…..dat is juist goed! Hoe frustrerend ook af en toe….maar als het je raakt betekent dat je er ontzettend veel om geeft! En dat is wat ieder kind wil……ouders die om hem of haar geven! Dus als je een onzeker momentje hebt, probeer het te relativeren en bedenk:perfecte moeder

fijne avond,

x

Suus

Vervelende kinderen bestaan niet

Ik weet het….. een gewaagde titel van mijn blog van vandaag, maar ik ben er van overtuigd dat het zo is. Vervelende kinderen bestaan simpelweg niet. Jij als volwassene kunt wel een kind als “vervelend” ervaren maar je kunt jezelf sterk afvragen aan wie dat op dat moment ligt?

Natuurlijk zijn er kinderen waar je meteen een klik mee hebt en ook kinderen waar je wellicht die klik nooit mee gaat krijgen. En weet je….. dat is prima……kinderen hoeven ook niet met iedereen een klik te hebben, evenals wij volwassenen dat niet hoeven.

Het wordt pas lastig als kinderen dit gevoel opgelegd krijgen, of zichzelf dit gevoel op gaan leggen. Het gevoel dat je met heel de wereld een klik zou moeten hebben. pffffff weet je hoe vermoeiend dat is. (ik weet hoe vermoeiend het is, ik legde dit gevoel mezelf jaren lang op en kreeg daar echt last van)  Kinderen mogen keuzes maken met wie ze willen spelen en met wie niet. En iemand niet opzoeken is iets anders dan “buitensluiten”.

Bijna alles draait om verwachtingen, mensen verwachten van andere mensen vaak de reactie zoals ze die zelf zouden geven. En ja….dan stoot je vaak je neus. Of je wordt vaak verrast! Ook daar zegt dat iets over jezelf……..misschien moet jij jouw verwachtingen bijstellen in plaats van de ander willen te veranderen? Dan raakt het je de volgende de keer niet meer zo hard.

Wij volwassenen zijn meestal steeds beter in staat om onze eigen keuzes te maken en om de mensen uit te kiezen waar we onszelf fijn bij voelen. Mensen die jou oprecht alles gunnen, er voor je zijn in voor en tegenspoed, die investeren in de vriendschap en waarbij je bovenal gewoon “jezelf mag zijn”. Mensen die vol negatieve energie zitten en dit op jou overbrengen mag je gerust af en toe mijden. Soms zit je eigen emmertje zo vol dat je het er simpelweg niet bij kunt hebben. Zonder de ander te kwetsen moet dit ook bespreekbaar kunnen zijn vind ik!  En dit alles natuurlijk met 1 voorwaarde: “wederzijds respect”. Maar je eigen grenzen aangeven en jezelf beschermen is het allerbelangrijkste.

Kinderen zijn veel minder in staat om de juiste keuzes te maken, ze hebben veel meer het gevoel om ergens bij te moeten horen. Bang om niet aardig gevonden te worden. Bang om geen vriendjes te krijgen enz enz. Het is daarom ook onze taak om ze daarin te sturen. ZONDER dit te gaan forceren, en JA dat is ontzettend lastig. Je wil zelf zo graag dat ze niet buiten de boot vallen, dat ze aardig gevonden worden, dat ze genoeg vriendjes krijgen, dat ze op kinderfeestjes mogen komen, dat ze niet gepest gaan worden. Maar het enige wat wij in dit verhaal kunnen doen is HEEL goed kijken naar kinderen. Waarom vertonen ze een bepaald gedrag? (dat wij misschien als vervelend ervaren) Waarom reageert een kind heel typisch op andere kinderen? Waarom zoekt het kind geen aansluiting? Al deze dingen doen kinderen niet voor niks! Onder ELK gedrag zit een verhaal en het is aan ons, volwassenen, om dit in te willen zien.

Kinderen vertellen ons veel meer dan wij in de gaten hebben. Dat komt omdat we snel geneigd zijn om er een oordeel over te hebben, zonder er verder over na te denken. Speelt een kind  alleen? oei, wat zielg……..Speelt een kind heel druk? oei, wat irritant…….. Neemt een kind graag initiatief, oei wat een baasje……….

Maar probeer er eens met andere ogen naar te kijken. Zou het kind wat alleen speelt, misschien niet gewoon heel graag alleen spelen omdat hij dat simpelweg gewoon fijn vindt om zichzelf even af te sluiten van alle drukte? En heeft het kind er zelf problemen mee? (of heb JIJ daar problemen mee?) Zou het drukke kind misschien niet heel veel moeite hebben met zijn concentratie ondanks dat zijn ouders daar thuis al alles aan proberen te doen? Wat dacht je van het kind dat vaak initiatief neemt….. zou het misschien niet zo kunnen zijn dat hij juist heel onzeker is en bang is om de touwtjes uit handen te geven?

En vertoont jouw eigen kind gedrag waar je niet van gediend bent, ga dan altijd eerst bij jezelf te rade en je zult zien dat jouw kind je iets duidelijk wil maken dat jij zelf iets moeten veranderen. Vooral hooggevoelig kinderen reageren heel sterk op jouw eigen gemoedstoestand door middel van hen gedrag. Kinderen houden je vaak een spiegel voor, maar het is aan jou om er een keer kritisch in te willen kijken!

Een heel mooi boek hierover is “het fluisterkind” van Janita Venema. Het zijn voorbeelden uit de PresentChild methode, de methode waarvan ik hoop dat ik in September mee aan de slag mag gaan aan de opleiding tot kindertolk.

foto(16)

Ik ben me hier steeds meer voor gaan interesseren, omdat ik als juf altijd benieuwd was naar de oorzaak van gedrag bij kinderen. En dat ik zag dat het gedrag van kinderen vaak verbeterde na een verhelderend oudergesprek bijvoorbeeld .Ook bij mijn eigen kinderen krijg ik regelmatig de spiegel onder mijn neus geschoven en ik leer steeds beter om er kritisch in te kijken. Ik merk dat ik steeds meer dingen van mijn eigen kinderen beter kan “loslaten”of hun gedrag hierdoor beter “begrijp”. En ik zou liegen als ik zou zeggen dat mijn kinderen nooit het bloed onder de nagels vandaan halen, maar 9 van de 10 keer gebeurt dit wel wanneer ik zelf een kort lontje heb. In plaats van ze op de gang te zetten om “na te denken” pak ik ze op schoot en zeg dat ze gerust verdrietig mogen zijn. Soms kunnen ze zichzelf niet meer hervatten in een bepaalde situatie en dan is het zaak dat je als volwassenen zorgt dat het kind weer voor rede vatbaar is. Erkenning en verbinding daar draait het om!

Gisteren schreef ik een gedicht vanwege zo’n “spiegelmoment”:

foto(17)

Fijne dag!

Structuur, overzicht en duidelijkheid

Goedemiddag allemaal,

De vrijdagmiddag is begonnen en iedereen maakt zichzelf op voor het weekend! Hier in huize Justmeiself hangt al dagen het “kwakkelvirus” dus het zal geen drukke planning gaan worden verwacht ik zo. Behalve dan dat ik zondag op de Beurs sta samen met nog ruim 45 andere kleinbedrijven, in de Ruchte in Someren. Daar heb ik echt heel erg  veel zin in.

Meis is echter al de hele week wat ziekjes. Wat heel erg jammer is, want ze mocht deze week weer gaan oefenen op school, want woensdag wordt ze 4 jaar! Ze is al 2 keer geweest en dat ging gelukkig prima, maar ze snapt er niks van wanneer ze nu WEL of NIET naar school moet. We zeggen telkens: “als je jarig bent, ga je naar de basisschool”. Maar vervolgens denken wij dat een (bijna)4 jarige gewoon WEET wanneer dat precies is…….. *FOUT* .

Deze leeftijd kinderen heeft nauwelijks tijdsbesef, Meis vraagt nu ook iedere keer als we naar school zijn geweest om Just weg te brengen: “ben ik nou jarig???we zijn toch op school geweest?” En dat meent ze ook nog heel serieus ook. En logisch, want dat hebben we haar letterlijk gezegd! Het wordt dus hoogtijd om de weekplanner weer voor de dag te halen. Die gebruikten we al voor Just, maar sinds die al redelijk kan lezen en schrijven, hoeft dat niet meer perse met pictogrammetjes. En Just heeft al wat meer overzicht in zijn hoofd, hij weet exact wanneer iets op het programma staat. De gymlessen, trainingen van het voetbal, verjaardagen van kinderen uit zijn klas….alles weet hij uit zijn hoofd. Dus momenteel is de weekplanner voor hem wat overbodig!

De weekplanner van gezinnig is een kleurrijk bord met de dagen van de week in een andere kleur. Deze kleuren komen overeen met de schatkistmethode die ze op heel veel scholen ook hanteren. Dat maakt het voor jonge kinderen heel makkelijk en overzichtelijk. Je kunt zelf weten of je per dag de planning op het bord zet, of voor de hele week. Mijn advies is om te kijken naar je eigen kind en het daar op af te stemmen. Sommige kinderen krijgen het benauwd van zo’n weekplanning omdat ze het overzicht dan kwijt zijn, anderen vinden het juist heel erg fijn om al te zien wat er later in die week staat te gebeuren. ALLE kinderen hebben structuur en duidelijkheid nodig, net zoals ALLE volwassenen dat nodig hebben. Alleen de een in wat meerdere mate dan de ander. Maar dat heb je zelf gauw genoeg in de gaten. Deze weekplanner is daar in ieder geval zeer geschikt voor:

foto 2(4)        foto 1(4)

Mocht je al een planbord hebben, maar de magneetjes zijn kwijt (of je hebt er te weinig) of je hebt zelf een planbord gemaakt en bent alleen op zoek naar de magneetjes? Dan is de onderstaande optie een goed alternatief. Dat is namelijk het vel met de 80 magneetjes, maar dan los verkrijgbaar!

foto(5)

Een heel aantal van jullie zal natuurlijk al bekend zijn met weekplanners of planborden en er zelfs ervaring mee hebben! Maar voor degenen die er nog nooit van hebben gehoord, is dit misschien een goede tip! Je zult zien dat het een heleboel rust kan terugbrengen in huis!

Fijn weekend!!!

Zo maak je van ( gezond ) trakteren een feestje!

WAT zijn ze leuk zeg. Ik had ze al vaak zien liggen, maar had ze nog nooit heel erg goed bekeken blijkbaar. De traktatie-klets labels van Gezinnig! Het zijn niet “zomaar”leuk uitziende labels, nee deze labels zorgen ervoor dat gezond trakteren toch gewoon als leuk en “hip” gezien wordt!

Ze zien er als volgt uit:

tk-klets 3-6 traktatieklets tot 6

Geen stress over WAT je zult trakteren, geen uren knutselen, maar toch heel erg leuk! Je kunt de labels voorzien van de naam van je kind en hoeveel jaar hij/zij wordt en “KLAAR”! Er zitten 36 labels in een zakje en op het ene label staat de voorkant van een dier en op een ander label de achterkant. Op die manier kunnen ze in de klas een spelletje doen waarbij ze de voor en achterkant van de dieren bij elkaar moeten zoeken. Op de verpakking staat zelfs de uitleg voor de leerkracht!

Hang ze aan een stuk fruit, of prik ze aan een fruitprikker en je hebt een superleuke traktatie!

Uiteraard kunnen ze bijvoorbeeld ook aan een zakje chips of bakje popcorn! (Afhankelijk van het traktatiebeleid van school en de wens van de ouders zelf natuurlijk).

Er is ook een variant voor de bovenbouw! Om toch net even wat meer betekenis aan het traktatiemomentje te geven in plaats van vlug vlug iets uitdelen.(want zo gebeurt het vaak in de bovenbouw) Ik persoonlijk vind het belangrijk dat een verjaardag “bewust” gevierd wordt voor elk kind. Het blijft een speciale gebeurtenis, hoe oud ze ook worden.

tk 6-12 traktatieklets 6-12

Omdat ik in mijn jaren als juf het “traktatiedilemma” vaak de revue hoorde passeren, vond ik dit wel een mooi product om in the picture te zetten! Kijk op de webshop van Justmeiself voor meer informatie!!