Afbouwen van anti-depressiva

Jawel hoor….. uit de categorie “kwetsbaarder opstellen kan haast niet -blogs” vandaag een blog over het afbouwen van anti-depressiva.

Je kunt jezelf afvragen: “WAAROM deelt iemand in hemelsnaam dit verhaal online?” En inderdaad ik heb een heleboel redenen om het NIET te delen, namelijk:

  • Wat zullen andere mensen hiervan denken?
  • Zou het nadelige consequenties kunnen hebben voor mijn evt. verdere loopbaan?
  • en zo kan ik nog wel 100 dingen bedenken om dit vooral NIET te delen

Maar…..ten eerste heb ik echt letterlijk LAK aan het bovenstaande en ten tweede telt voor mij de reden om het juist WEL te delen 1000x zwaarder.

De enige reden waarom ik dit met jullie wil delen is om openheid te krijgen in het gebruik van anti-depressiva en  het afbouwen daarvan. Op die manier kunnen lotgenoten elkaar helpen en kan er van elkaar geleerd worden. En heel misschien wordt er op deze manier ook begrip gekweekt bij de buitenwereld.

Ik zit momenteel in de afbouwfase van anti-depressiva, maar ik zal heel kort uitleggen waarom ik ermee begonnen ben.

Toen ik zwanger was van Meis (nu ruim 5 jaar geleden) heb ik een traumatische ervaring gehad, die compleet op mijn lijf is geslagen na de bevalling. Ik was altijd misselijk, moe, verdrietig en wist simpelweg niet meer waar ik het moest zoeken. Ik faalde als moeder, als partner , als juf en als persoon. De altijd vrolijke Suus die altijd positief en vrolijk in het leven stond, die letterlijk echt OVERAL bij wilde zijn…..was veranderd in een angstige, boze, verdrietige Suus die nergens meer naar toe durfde. Alles kostte me teveel energie en ik voelde me letterlijk ziek van Stress. Doe daar nog een schepje Pfeiffer bovenop en er blijft niet heel veel meer over. Toen ik op een gegeven moment onder de 55 kilo woog en niet eens meer naar de Albert Heijn durfde om boodschappen te doen omdat het zweet me daar uitbrak, was de maat vol. Er MOEST mij iemand helpen en het liefst NU. Ik was inmiddels al 2 jaar aan het “overleven” en zocht altijd naar lichamelijke oorzaken. Tig vitamines, mineralen, supplementen, massages, therapieën en gesprekken bij de psycholoog verder was de conclusie duidelijk….. Echt na ALLES geprobeerd te hebben kwam het hoge woord eruit bij de psycholoog: “Suzanne…..echt….geloof mij, ik GUN je echt een anti-depressivum” Deze woorden kwamen zo hard binnen, want ik wilde ALLES doen om beter te worden en ik had echt letterlijk ALLES al zo’n beetje gedaan ook, maar anti-depressiva??????? nee dat wilde ik ECHT niet!  Want door alle spookverhalen en ervaringen die je erover leest en hoort, durf je daar echt niet aan te beginnen.

warrior

Het enige wat ik deed was huilen huilen huilen. IK aan de anti-depressiva? IK gewoon….. En ik ben niet eens depressief!!!! Dan zal ik wel gewoon GEK zijn of zo? Als zelfs IK aan de anti-depressiva moet…….dat KAN toch niet!!!! Toch heb ik uiteindelijk besloten (in overleg met mijn ouders en Denis) om toch aan “het grote anti-depressiva-avontuur” te beginnen. Wat had ik te verliezen???? Alle bijwerkingen waarvoor ze zo waarschuwden in de opbouwfase….had ik al zonder die medicijnen? Het kon eigenlijk niet erger.

Dus ben ik begonnen met venlafaxine retard 37,5 mg. De eerste dagen voelde ik me een beetje duizelig, maar dat was het…… Daarna gauw genoeg naar 75 mg gegaan en ook daar ondervond ik geen last van. Na 6 weken (dat is de periode dat je lichaam nodig heeft om te wennen aan het medicijn) ik herinner het me weer als de dag van gisteren, stond ik s’morgens op en dacht ik voor het eerst in 2 jaar weer: “volgens mij heb ik gewoon echt zin in de dag”. En precies zo was het…..voor het eerst in 2 jaar tijd, had ik het gevoel dat ik aan het “leven”was in plaats van “overleven” en zelfs dat ik af en toe gewoon ook momentjes “genoot”van de kinderen. WOW dat gevoel was echt fantastich!!!!! Ik kreeg mijn leven weer terug!!!

stress

En nu 2,5 jaar later en vele inzichten en therapieën verder, kan ik oprecht zeggen dat anti-depressiva mij gered heeft en dat het mij mijn leven heeft terug gegeven. Ik ben er weer en zelfs sterker dan ooit!!! Ik heb veel geleerd over mezelf en over de oorzaak van mijn gevoelens. En ja, het vlakt inderdaad je gevoel wat af, maar heej…..als je zo’n hoogsensitieve sensation seeker bent…is het helemaal niet erg als je gevoel een beetje afgevlakt wordt. Er is nog meer dan genoeg gevoel over hoor!!!!!!! Toch voel ik me op dit moment zo sterk, dat ik denk dat de medicatie overbodig is. De enige manier om daar achter te komen is dus om ermee te stoppen. Maar dat is makkelijker gezegd dan gedaan. Het is enorm moeilijk om iets los te moeten laten, dat ervoor gezorgd heeft dat je jezelf zo goed ging voelen. Als je erover leest op internet, lees je soms dat het afbouwen van anti-depressiva nog moeilijker kan zijn dan afkicken van de heroïne. Je kunt je voorstellen dat het dus een hele stap is om eraan te beginnen.

Ik heb deze stap toch gezet…..omdat ik vind dat ik het mezelf verschuldigd ben. Ik wil gewoon weten wie Suus is zonder medicatie……En als blijkt dat ik dan weer verander in die angstige, paniekerige persoon van toen, met veel te veel hoogspanning in haar lijf…..is het simpel…dan weet ik dat ik niet zonder die medicatie kan. En dat zou ook prima zijn.

Toch ben ik ervan overtuigd dat ik het niet (of minder) nodig heb en geloof heel erg in de kracht van mijn eigen lichaam en geest op dit moment. Ik zie het echt als een soort van “zetje” wat ik nodig had om er weer bovenop te komen. Ik kwam er echter achter dat de huisarts en apotheek niet echt heel erg gespecialiseerd zijn in het afbouwen van de medicatie en dat ze je eigenlijk een beetje laten aanmodderen. En ik neem het hen niet kwalijk, maar ik wil nooit meer zomaar wat “aanmodderen” . Ik wil graag zoveel mogelijk de controle houden over mijn eigen lijf (omdat ik die jaren zoek ben geweest) en ben me dus net zolang gaan verdiepen in een afbouwmethode, waar ik zelf helemaal achter zou staan.

Ik ben via twitter bij de angst en dwang stichting terecht gekomen en daar las ik een tweet over de “taperingstrip” . Een methode waarbij de medicatie per dag op maat gemaakt wordt met dan telkens een heel klein beetje minder mg erin. Zodat je lichaam heel langzaam kan wennen aan het afbouwen. (en dus niet in 1 keer van 75 naar 37,5 mg hoeft te gaan).  Zowel onze huisarts als apotheek hadden nog NOOIT van deze methode gehoord. (wat ik overigens heel erg vreemd vind, vooral voor een apotheek). Maar gelukkig mocht ik de link doorsturen en werkte de huisarts meteen mee en schreef een verwijzing. Hieronder kun je alles lezen over deze methode:

logo-nieuw

Een week later kreeg ik keurig netjes een envelop in de brievenbus, met medicatie per dag klaargemaakt. Plus een hele duidelijke omschrijving en uitleg hierover.

IMG_2251

Inmiddels ben ik in 28 dagen van 75 mg naar 37,5 mg gegaan en is dit niet slecht gegaan moet ik zeggen. Tuurlijk, ik merk dat mijn lichaam erop reageert….ik ben moe, misselijk en voel me wat vaker “blegh”. Het is niet makkelijk,maar als het hier bij blijft, mag ik niet klagen……Het is na 2,5 jaar toch weer een stukje veiligheid los laten en laat dat nou net niet mijn sterkste punt zijn. Op naar een nieuwe afbouwmaand en simpelweg van dag tot dat bekijken hoe ik me voel en daar vooral ook aan toegeven.

Als je meer wilt weten over deze methode of hoe ik het momenteel ervaar met afbouwen…. mail me gerust!!! Want je staat niet alleen in deze zoektocht waar nog altijd een taboe op rust en waarvan iedereen een oordeel klaar heeft! (het is overigens absoluut niet het geval dat ik aandelen heb bij de farmaceutische industrie hoor, maar ik zou willen dat iemand mij eerder had kunnen wijzen op deze mogelijkheden)

Iedereen moet zelf weten hoe open die is over dit onderwerp! Ik heb besloten om het te delen, maar ik respecteer uiteraard eenieder die het liever niet deelt. Ik hoop echter dat ik anderen kan helpen met dit verhaal.

xx

Suus

 

 

 

 

 

16 gedachtes over “Afbouwen van anti-depressiva

  1. Dag Suus,
    Bedankt voor je verhaal.
    Het is voor mij zeer herkenbaar.
    Heb na mijn eerste zwangerschap (bijna 9 jaar geleden) ook van alles geprobeerd tegen het grote zwarte monster, maar niets hielp. Uiteindelijk dan ook de keuze gemaakt (na zeer lang twijfelen) voor antidepressiva. Het heeft een hele tijd geduurd voor ik er iets van voelde, maar uiteindelijk toch langzaam uit het dal kunnen kruipen. Ik heb de medicatie volledig afgebouwd voor mijn 2e zwangerschap (die veel beter verliep). Het leven is niet altijd makkelijk, maar de mooie momenten wegen toch meer dan de minder mooie. Ik wens je veel succes.
    En als het toch te moeilijk zou worden, weet dan dat die kleine pilletjes een wereld van verschil kunnen maken.

    Like

  2. Respect suus dat je dit schrijft!! Klasse en ik hoop dat je je beter blijft voelen zonder medicijnen. Maar mocht je er niet vanaf komen. Voor mij blijf je een heerlijke eerlijke enthousiaste meid.

    Like

  3. Hallo Suus,

    Ik heb ooit in hetzelfde schuitje gezeten (17 jaar geleden). Gelukkig heb ik niet lang getwijfeld om aan AD te beginnen. Inderdaad dat gevoel na een week op zes, wakker worden en denken….yes ik ben er weer!
    Wat ik wel jammer heb gevonden dat ze zeggen dat je niet verslaafd kan raken aan AD (dan je steeds meer nodig hebt) maar dat het heel moeilijk is om eraf te komen.
    Ik heb het op eigen houtje gedaan, na twee mislukte pogingen op de manier die de huisarts voorschreef. Eigenlijk op de manier die jij hebt gedaan alleen heb ik zelf iedere keer ietsjes van het pilletje afgehaald. Het heeft een jaar geduurd en ik ben eigenlijk nooit meer teruggevallen. Wel merk ik als ik het druk heb en moe ben dat ik dan bijvoorbeeld niet alleen in een lift in durf. Dat is voor mij het teken…pas op de plaats!
    Heel fijn dat er nu een methode is dat ze een strip voor je kunnen maken.

    Ik heb er overigens nooit een geheim van gemaakt hoor dat ik ze slikte. Behalve dan toen in op mijn 46e weer wilde gaan werken (na 10 jaar thuis), toen heb ik het toch maar even verzwegen. Ik werd aangenomen en op de dag dat ik begon bij mijn nieuwe baan slikte ik mijn laatste kruimel seroxat.

    Het komt echt goed, geloof me, je wordt er sterker van.

    Succes,
    Belinda

    Like

  4. Heey Suus,
    Wat goed dat je zelf bent gaan “wroeten” om de juiste weg te zoeken voor de afbouw, en dat je dat met ons wilt delen ! Je hoort indd nog best vaak dat de heren medici van bepaalde behandelingen/medicijnen niets weten, misschien simpelweg tijdgebrek !! Petje af voor jou hoor, en heel veel succes !!!! GRx. Ricki

    Like

  5. Wat mooi dat je hierover schrijft…. wat fijn dat deze medicijnen je hebben geholpen jezelf terug te vinden.
    Je bent een mooi mens!

    Liefs Manon

    Like

  6. Wat goed geschreven weer! Ik was laatst ook aan het overwegen om te stoppen met mijn medicijnen voor mijn angststoornis en kwam toevallig ook uit op het taperingssysteem. Het leek me inderdaad echt een uitkomst, niet dat het dan vanzelf gaat maar het leek me wel veel en veel beter. Maar omdat ik al meerdere keren gestopt ben (en dus ook weer begonnen), maar een erg lage dosis slik en omdat de taperingsstrips er (nog) niet van mijn medicijnen zijn heb ik besloten om niet te gaan stoppen. Wat goed dat je er over schrijft om het weer onder de aandacht te brengen! Ik blijf je volgen en ben benieuwd hoe het je verder vergaat. Zet ‘m op!
    Liefs Floor

    Like

  7. Wat goed dat je dit geschreven hebt.
    Ik ben laatst ook aan het overwegen geweest om te stoppen met mijn medicijnen voor mijn angststoornis. Toevallig kwam ik toen ook op dat taperingssysteem uit.
    Wat een uitkomst!
    Hoewel het dan natuurlijk nog steeds moeilijk is, lijkt het me wel veel en veel beter voor je lijf.
    Aangezien ik al een paar keer eerder gestopt ben (en ook weer begonnen), ik maar een hele lage dosering slik en die taperingsstrips (nog) niet voor mijn medicijnen zijn heb ik besloten om (nog) niet te stoppen. (En stiekem durf ik ook niet zo goed 😉
    Ik blijf zeker meelezen en ben benieuwd hoe het je verder vergaat.
    Zet ‘m op! Wat de uitkomst ook gaat zijn, je hebt dit toch maar weer mooi onder de aandacht gebracht
    Liefs Floor
    P.s. Kan zijn dat ik twee keer gereageerd heb….er ging iets niet helemaal goed 😉

    Like

  8. Goed zeg dat je de stap hebt genomen om het zonder te proberen! En zeker een onderwerp waar geen taboe op moet rusten wat mij betreft. Er zijn zo ontzettend veel Nederlanders (waaronder ik) die dat pilletje nodig hebben om te functioneren.

    Like

  9. Hoi Suus,
    Ik ben wel heel erg benieuwd hoe het tweede deel van de afbouw is gegaan? Ik begreep van de apotheker dat dat lastiger is . Hij gaf ook het advies om over dit laatste stuk (van 37.5 naar o) langer te doen.
    Ik heb nu al zes jaar de dosis van 75 mg en heb best veel last van bijwerkingen: veel zweten en ik ben aangekomen.
    Heb jij nog last van bijwerkingen na het stoppen?

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s