Weet je wat ik zo mooi vind aan jonge kinderen? Dat ze precies doen waar ze zelf zin in hebben, zonder daar een minuut over na te denken of ze daar misschien spijt van zouden kunnen krijgen ja of nee! Helaas begint dit impulsieve gedrag af te nemen vanaf een jaar of 2 en maken ze plaats voor schaamte, angsten en ander gedrag! Het is ook logisch en nodig dat dit gebeurt, maar ooit ben ik wel jaloers als ik naar een peuter kijk en realiseer dat ze nog zo lekker zonder schaamtegevoel in het leven staan! Voor de opvoeding is het wel een stuk makkelijker wanneer ze door hebben wat wel en niet mag! En voor hunzelf is het ook wel prettig dat ze weten dat een verhoging te hoog is om gewoon door te lopen en ze beter achterstevoren op hun buik, met de voeten eerst eraf kunnen gaan! (sommigen slaan hierin soms ook door en doen dit bij opstapjes van 30 cm maar ook bij die van 5 cm, wat wel voor komische taferelen zorgt….maar dat ter zijde).

Het is een feit dat, hoe ouder we worden, hoe meer we ons laten belemmeren door angsten en meningen van anderen enz. enz. Vooral in de puberleeftijd gaat dit een enorme grote rol spelen! En natuurlijk gaan dingen die je meemaakt je vormen tot “hoe” en “wie” je bent! Als je vervolgens weer wat ouder wordt, leer je ook weer beter om te gaan met alle beren op de weg en leer je relativeren waar het echt om draait.

In mijn geval heb ik geleerd dat je jezelf een heel eind kunt trainen om je leven niet te laten leiden (en lijden) door angsten. Ik was heel erg perfectionistisch, enorm van de planning, plichtsgetrouw en een allemansvriend. (oftewel, ik wou door IEDEREEN aardig gevonden worden, nou ik kan je zeggen dat is ontzettend vermoeiend.) Ik heb heel erg geleerd waar mijn grenzen liggen en hoe ik daar het beste mee om kan gaan. En nog belangrijker, hoe ik ze aan kan geven!!!! (en dat gaat tot nu toe vrij aardig) Je kunt het namelijk NOOIT voor iedereen goed doen en dat HOEFT ook niet! In mindere tijden kom je er achter WIE en WAT er allemaal toe doet en ik hoef niemand te vertellen dat dit een stuk minder is dan je van te voren zou denken! Verwachtingen bijstellen en investeren in waar het echt om draait is eigenlijk de kunst! En mensen die blijven “plakken” en je proberen te begrijpen,ondanks dat je af en toe je grenzen aan moet geven, daar kun je met een gerust hart in investeren 😉 En ach de ene dag voel je beter dan de andere… so be it!

Eigenlijk is het leven een soort film, de ene keer een feelgoodmovie en de andere keer een dramatisch film,waar je steeds je eigen rol in moet vinden en desnoods bij moet stellen! Real live improviseren zeg maar….

Op sommige momenten word je met je neus op de feiten gedrukt, dat je stappen moet ondernemen om ervoor te zorgen dat je zelf gelukkig wordt of blijft! En dat je vooral blij moet zijn met wat je hebt! Want als je daarover nadenkt is dat vaak toch best veel!!! Dat neemt niet weg dat je niet kunt blijven dromen. Het hebben van toekomstdromen is heel gezond en misschien krijg je zelfs nog wel ooit de kans om ze daadwerkelijk te vervullen. Een mooi verhaal hierover wil ik graag met jullie delen:

Afgelopen september zijn wij met z’n viertjes naar Kos op vakantie geweest! Supervakantie! Mooi weertje, lekker eten, geen paniekaanval in het vliegtuig gehad…..wat wil je nog meer??? idd NIKS. O ja toch wel….. het zou fijn zijn als ik s’avonds toch heel even zou kunnen checken of ik iets “gemist” had op whatt’s app na een hele dag geen WIFI te hebben gehad (ja eerlijk is eerlijk). Dus toen de kids in bed lagen en Denis erbij in slaap viel, ben ik toch maar even naar de lobby gegaan van het hotel (aangezien ik duidelijk een avondmens ben en met geen mogelijkheid om 21.00 uur kan gaan slapen). Toen ik in mijn eentje in de lobby zat te wachten op verbinding zei iemand tegen mij: “De WIFI doet het niet hoor, dat hoef je niet te proberen”. Ik kijk achter me en zie een oude mevrouw aan de kaarttafel zitten met 2 andere vrouwen, (haar rollator dient als bijzettafeltje) en ze hebben een brabants accentje! Jaaaa mensen dat schept toch een band he….om in het verre Kos met een brabants accentje te kunnen praten.

Nu heb ik van kleins af aan al altijd graag contact gezoch met “nieuwe” mensen, ik krijg ook nog vaak te horen van Gerry (mijn moeder en ja die noem ik idd Gerry ipv moeder…. waarom??? tja…waarom niet!) dat vroeger de caravan nog niet op z’n plaats stond en ik al vakantievrienden had gemaakt! En nog maar te zwijgen over het intense verdriet bij het afscheid als we weer naar NL gingen. Dat contacten leggen op vakantie heeft me trouwens wel degelijk mooie vriendschappen opgeleverd op latere leeftijd….(Lieve mensen uit Spijkenisse, laf jullie!!!). maar dat ter zijde……

Verder met m’n verhaal over Kos, ik raakte natuurlijk aan de praat met de oude vrouw want ik vond het zo grappig dat ze überhaupt wist wat WIFI was!!!! Ik vroeg dus heel brutaal hoe oud ze was. Ze was 88 jaar en had voor de 1e keer in haar leven gevlogen. De andere vrouwen die bij haar aan tafel zaten waren 2 dochters van haar. 5 maanden daarvoor was haar man overleden en die wou nooit op vliegvakantie. Een aantal weken na de dood van hun pa zeiden de dochters: ” Ma, je hebt altijd willen vliegen, kies maar een bestemming uit, wij gaan met jou een weekje naar de zon!” En zodoende zaten ze nu op Kos! Ik werd er gewoon stil van. Mijn lichaam werd overladen met een enorm gevoel van respect, emotie en bewondering. Oftewel…overal kippenvel en tranen in mijn ogen. HOE gaaf is dat, dat je op je 88e nog gewoon je droom gaat waarmaken?????? Tegelijkertijd realiseerde ik me dat deze lieve Oma (want zo mocht ik haar noemen) midden in haar rouwproces zat en het daardoor nog extra knap vond! Toen ik haar dat zei, zei ze tegen mij : ” Ach meisje, mijn man was al een hele poos ziek dus heb ik al eerder afscheid van hem genomen en we hebben heel vaak tegen elkaar gezegd…. we zitten beiden in onze “reservetijd” en alles wat we nu nog meemaken is gewoon een extraatje!” ” Ik ben nog helder van geest, heb een hele lieve familie waar het met iedereen goed gaat, en ik zit hier nu lekker met mijn dochters te kaarten op Kos, wat kan een mens zich nog meer wensen???” Haar dochters en ik zeiden bijna in koor (voor de grap) “een goede WIFI-verbinding!”

Vervolgens kwam ik om 1 uur terug in het appartement en realiseerde me dat ik per toeval een ontzettend inspirerende persoon had ontmoet! Oma was cool! Tja en leg dat de volgende dag bij het ontbijt maar eens uit….waarom je pas om 1 uur thuis was! “Met een oma van 88 zitten kletsen in de lobby………”  Dat verzin je toch niet…….

Oma, mocht dit verhaal toevallig bij u terecht komen….ik hoop dat er nog heel veel “reservetijd” bij mag komen! U bent HET voorbeeld van het feit dat het nooit te laat is om je dromen achterna te gaan!xx

Fijne dag allemaal!

Een aantal van jullie zal het herkennen…als je aan kinderen vraagt: ” hoe was het op school?” . Dat er dan met moeite een “leuk”, “goed” of “weet ik niet meer” uit komt! Ik kreeg als juf heel vaak ouders op gesprek die daar thuis mee worstelden. ” Hij vertelt nooit iets!”. Nu weet ik uit eigen ervaring dat het zeeeeer herkenbaar is! En het is ook logisch natuurlijk, kinderen hebben de hele dag al van alles “moeten” doen en ze hebben vaak echt geen zin om ook nog eens aan jou te MOETEN vertellen hoe het op school was! Ze gaan vaak liever spelen. En geef ze eens ongelijk?

In zekere zin is het dus heel normaal dat kinderen weinig vertellen als ze uit school komen. Laatst stonden er een aantal tips op Facebook om op een andere manier je vragen te stellen, zodat je kind wel MOET vertellen! Ipv van te vragen “hoe was het op school?” kun je bijvoorbeeld vragen “wat was er vandaag heel erg grappig?”. Het kan zijn dat het werkt, maar het kan ook goed zijn van niet! Hier niet tenminste! “Weet ik niet!” blijft het favoriete antwoord en ik weet inmiddels dat ik er niet op door hoef te vragen want dat heeft totaal geen zin. Op dat moment heb ik dus weinig tot geen “verbinding” met Just, omdat hij met z’n aandacht al lang bij zijn lego zit of zo! Dus niet alleen de manier van vragen is van invloed, zeer zeker ook de timing van het vraagmoment. Want “weet ik niet” is de grootste onzin natuurlijk, als ik m vraag wat het Nederlands elftal gemaakt heeft tegen Costa Rica, weet hij exact te vertellen dat dit in penalty’s eindigde en dat Tim Krul er speciaal in was gekomen en de penalty stopte! (en zo ook alle andere wedstrijden van het wk) Dus niks mis met zijn geheugen! Het is gewoon een minder vervelende manier om te zeggen: ” ik heb er nu echt helemaal geen zin in om er met jou over te praten!”

Nu zijn sommige kinderen zo open dat ze op den duur vanzelf komen vertellen wat er allemaal gebeurt is op school. Maar er blijven er een aantal (en daar heb ik hier het voorbeeld van thuis zitten) waar je dus niks van te horen krijgt, al helemaal als je er niet naar vraagt! Nu kom ik er via andere moeders, de juf, andere klasgenootjes, de nieuwsbrieven wel achter wat er allemaal gaande is, dus dat is het probleem niet. Het probleem met “binnenvetters” is dat ze vaak verlegen zijn (en hier vaak last van hebben) en dat er toch een aantal dingen dwars zitten die eruit moeten! In ons geval was dat vaak ’s nachts. Vaak wakker, aan ons bed staan (al dan niet verdrietig), bang zijn, niet kunnen slapen enz enz. Het is een tijd zo erg geweest dat hij overdag met wallen onder zijn ogen liep omdat hij zo slecht sliep (en wij ook). En waarom? Er was niet echt een aanleiding voor want hij ging echt met plezier naar school.

Wat we ook probeerden……niks hielp en we kregen er geen grip op! Vanaf het moment dat Just is gaan voetballen, merkten we al enige verandering. Hier kon hij ECHT z’n ei kwijt. Hier liet hij niet over zichzelf heen lopen en merkte al gauw dat het hem aardig af ging! Fijn om te zien dat zo’n teruggetrokken manneke een keer vol zelfvertrouwen zat! De eerste goal uit z’n carrière was denk ik ook een van de meest trotsmakende momenten uit mijn “moedercarrière” tot nu toe!

Toch bleef praten over gevoel, dingen die hem dwars zaten moeilijk en werd het er s’ nachts niet beter op! We hebben al wateraders laten verleggen, z’n bed verzet, nachtlampje aan, knuffels in overvloed, een ander bed gekocht waar lades onder zaten (wat hij zelf als oplossing gaf voor de “monsters” onder zijn bed) Alleen dit laatste heeft wel al voor wat verbetering gezorgd moet ik zeggen! Op een gegeven moment kwam ik de #zorgenvriendjes tegen. Het zijn knuffels met een ritssluiting als mond en daar kun je briefjes in stoppen met je “zorgen” erop en de zorgenvriendjes eten het op:

We zagen samen de reclame op tv voorbij komen en Just gaf zelf aan dat DAT echt iets voor hem zou zijn! Nou hup naar intertoys (want je probeert echt ALLES) en voor zowel Just en Meis een zorgenvriendje. Want het idee klonk mij ook echt als een oplossing in de oren.

Een kleine bijkomstigheid is dat Just niet alleen een binnenvetter is, maar dat hij ook ongelooflijk diep na denkt over dingen. Zo ook in dit geval…..in plaats van dat de lieve meneer “zorgenvriend” zijn zorgen wegnam, kwamen er voor Just zorgen bij! De bedoeling was natuurlijk dat je als ouder het briefje ’s nachts eruit zou halen en zo een beetje een idee had wat er speelde bij je eigen kind. Just had wel 20 vragen over zijn 1e zorgenbriefje. “Hoe kan een knuffel nou een stukje papier opeten????” “Waar laat hij dat papiertje dan?” “Zit er een soort spul in zijn mond wat er voor zorgt dat papier op kan lossen???” “Hoe laat eet hij dat briefje op?” ” Wat nou als ik wakker ben als ie het briefje op gaat eten?” en zo kan ik er nog een aantal verzinnen. Kortom, Just duwde er liever GEEN briefjes meer in want al die dingen vond ie toch maar niks. Conclusie, zorgenvriendje is niks meer en niks minder dan een “gewone” (prijzige) knuffel en werkt voor Just averechts. Ik geloof wel meteen dat het voor andere kinderen echt DE oplossing zou kunnen zijn!

Dus maar weer op zoek naar iets anders. *zucht* . Toevallig waren we laats wederom bij onze favo winkel in Someren (www.verwende-apen.nl) en zagen we daar een boekje liggen en dat heette #slaapklets

Ik had er nog nooit van gehoord, maar toen ik de achterkant eens goed had gelezen en de binnenkant bekeken had, dacht ik al dat het helemaal in mijn straatje zou zijn. Ik vond het in ieder geval de moeite waard om het te gaan proberen met Just. We zijn er nu een tijdje mee bezig en het is echt ZO de moeite waard. Het verplicht kinderen EN hun ouders om in gesprek te gaan over de dag en vooruit te kijken naar de volgende dag. Op deze manier maken ouders gericht tijd voor hun kind en maken kinderen op een speelse manier hun hoofd leeg! Ik mag niet te vroeg juichen maar ik merk hier dat het tot nu toe een succes is! Er wordt elke dag een vast onderdeel besproken (bovenste gedeelte van de pagina) en er staat elke dag een andere oefening op het onderste gedeelte van de pagina. Het kan varieren van ademhalingsoefeningen, kleuroefeningen, grappige verhaaltjes, gekke woorden verzinnen, enz enz. Hele simpele korte dingetjes die kinderen leuk vinden en waar ze even met hun aandacht volledig op gericht zijn! Hieronder zie je een voorbeeld van zo’n pagina:

Het is echt heel erg leuk en heb uit eigen ervaring gemerkt dat Just het prettig vindt, de dagelijkse structuur om de dag te evalueren en tevens zijn hoofd leeg te maken!

Nogmaals, het is echt niet zo dat dit een reclamepraatje is voor verwende apen of voor de makers van het boekje #slaapklets. Ik probeer alleen praktische tips te geven, zodat het wellicht mensen kan helpen! Het is uiteraard geen wondermiddel om van een gesloten kind, een open kind te krijgen. Maar het kan er wel aan bijdragen dat het gesloten kinderen, verlichting geeft! En elk kind is anders en voor elk kind werkt er weer een andere aanpak. Dat maakt het juist ook zo mooi!

Fijne dag!

Ken je dat gevoel? Dat je naar je kind kijkt en dat je zou willen dat er ergens een knop was die je in kon drukken zodat ze altijd zo klein zouden blijven? Ik weet het…..het slaat nergens op……maar toch denk ik dat wel ooit, want ondanks dat elke leeftijd z’n charme heeft, zijn kinderen toch op hun “mooist” als ze 2 of 3 jaar oud zijn? Dan zijn ze zo lekker eerlijk en puur en lig je bijna elke dag wel een keer in een deuk om grappige woordjes of zinnetjes….

Hoe fijn is het…als je allergrootste drama tot nu toe is, dat je boterham door midden is gesneden, terwijl je eigenlijk een “hele” had willen hebben?? Of dat je leverpastei op je boterham had willen hebben en dat er gewoon smeerkaas op zit!?Of dat je een heel klein puntje bloed hebt waar meteen een pleister op moet? Drama…..tranen met tuiten…..Maar bijna alles is nog met een kusje van mama op te lossen. Op zulke momenten zou ik willen dat het de rest van hun leven bij die problemen zou blijven, maar helaas weet ik inmiddels dat dit zeker niet het geval zal zijn helaas! Er komt een tijd dat kusjes van mama niet meer helpen…..

De laatste dagen kijk ik steeds vaker met andere ogen naar Meis. Meis wordt “groot”, zowel fysiek als mentaal! Hoe graag ik ook zou willen dat ze altijd mijn kleine meisje zou blijven, zie ik haar met de dag groter worden! Dit komt ook wel omdat de “basisschoolwekker” begint te tikken want in januari wordt Meis al 4 jaar. In EEN keer ook gewoon he? BAM bijna 4….. Ik weet nog dat Just ook in EEN keer 4 was. Toch voelde dat anders, in de tijd dat Just 4 werd, zat ik zelf(door omstandigheden) al 1,5 jaar in de “overleefmodus” voor mijn gevoel. Het moment dat ik hem naar de basisschool bracht, daar ben ik letterlijk “ziek” van geweest. Ik had vanalles anders willen doen met hem, maar was toen niet in die mogelijkheid en helaas….is die tijd gewoon niet meer in te halen. Gelukkig vond hij het vanaf dag 1 geweldig op school en kon ik sneller aan het idee wennen. Het heeft echter lang geduurd voordat die knoop in mijn maag weg begon te trekken. Inmiddels heb ik de eer dat ik bij de mini-f waar Just voetbalt, leider mag zijn. Aangezien het zijn lust en zijn leven is, is dit geweldig om van dichtbij mee te maken en dit samen te delen.

Van die periode heb ik wel geleerd, dat ik dit geen 2e keer zou laten gebeuren. Bij Meis zou ik het anders doen, vooral om dat ik voor mijn gevoel haar eerste levensjaar totaal gemist heb. En dat heb ik ook echt gedaan. Ik heb mijn baan in het onderwijs opgezegd om voor de volle 100% procent aan mijn herstel en gezondheid te gaan werken EN om vooral er voor mijn eigen kids te kunnen zijn. (ipv voor 32 andermans kinderen) De beste beslissing ever….. Vanaf het moment dat Meis 3 werd, had ik gewoon nog een HEEL jaar om lekker met Meis van allerlei dingen te gaan doen…. en dat hebben we ook gedaan! Samen shoppen, koffie drinken bij de Hema, op bezoek bij vriendinnen, bij de oma’s op bezoek, maar vooral het samen thuis gezellig maken! Ik weet dat het weer heel erg lastig gaat worden als ze naar de basisschool gaat (tzt komt er vast weer een heel verhaal hier op mijn blog). Maar deze keer kan ik wel oprecht zeggen dat ik heel bewust geniet van de tijd dat ze thuis is. En Meis is echt geen heilige hoor, soms heeft ze ook echt haar boze momenten en kan erg dwars zijn. Vooral na een slaaptekort (want ze staat gewoon midden in de nacht aan ons bed te verkondigen dat ze honger en dorst heeft… en krijg haar dan maar weer in slaap) is ze geen juiste match met haar grote broer. Dan komt de dramaqueen in haar naar boven en wordt het er niet gezelliger op…maar ook daarvan weet ik inmiddels dat dit bij anderen precies zo gaat en dat het van voorbijgaande aard is! (het is een fase, het is een fase, het is een fase…..)

Het is nu oktober, dus het heeft geen zin om op de zaken vooruit te lopen. Tot die tijd geniet ik gewoon extra van onze “meiden” momentjes samen! Ik heb inmiddels geleerd dat je gewoon veel meer “NU” moet leven. In januari zien we wel weer…..

Gisteren vond Meis een “wensbloem” en kreeg hem niet helemaal “leeggeblazen”. “Mama, blaas jij m even verder???dan mag jij een wens doen oke?!” Ik blies hem in een keer leeg en mocht idd een wens doen….. op dat moment keek ik haar aan en wenste dat ze precies zo zou blijven zoals ze nu is…..oke…..alleen dan in t groot 😉

“Wherever you go, there you are”  (Jon Kabat-Zinn)